06:23 
14:43 
| Historia |
|
|
|
|
Pomysł aglomeracji bydgosko-toruńskiej sięga 1973 roku. Zwana skrótowo AB-T miała być jedną z 9 ukształtowanych aglomeracji miejskich w Polsce. Powołano zespół złożony z Miejskich pracowni Urbanistycznych Bydgoszczy i Torunia, który opracował założenia rozwoju aglomeracji oraz założenia rozwoju obu miast węzłowych. Zgodnie z założeniami strategicznymi planu krajowego i tendencjami władz polityczno-gospodarczych regionu jako podstawę przyjęto założenie systematycznego zwiększania dynamiki rozwojowej aglomeracji jako całości, przy równoczesnej silnej koncentracji osadnictwa w obszarach węzłowych. Zakładano w planie zwiększenie do 1990r. ludności aglomeracji o 46%, z tego w Bydgoszczy o 54%. Najważniejszym przedsięwzięciem w Bydgoszczy związanym ściśle z projektem AB-T była budowa Nowego Fordonu, który miał stać się lokalnym subcentrum elementem zbliżającym oba miasta oraz miejsce intensywnego osadnictwa powiększającym potencjał aglomeracji. Lokalizację subcentrum w Fordonie wzmacniało wiele zalet tej lokalizacji: przede wszystkim: - położenie w najbardziej atrakcyjnym punkcie węzła hydrograficznego Wisły - położenie w sąsiedztwie węzła drogi ekspresowej Gdańsk-Bydgoszcz-Poznań- Wrocław (miała przebiegać z Osielska do Żółwina koło Rometu) - sąsiedztwo miasteczka studenckiego (ATR) i centrum zdrowia (Szpital Onkologiczny) - Bezpośrednie sąsiedztwo obszarów o dużych walorach krajobrazowych i atrakcyjności geomorfologicznej - zwiększenie swobody wyboru miejsc pracy z uwagi na zmniejszenie odległości do centrum Torunia, dzielnic przemysłowych Bydgoszczy i industrializowanego Solca Kujawskiego Kierunkowy rozwój aglomeracji maił przebiegać na 3 kierunkach: soleckim, chełmińskim i świeckim. Toruń maił również rozwijać się w kierunku wschodnim, a Bydgoszcz północnym (Osielsko). W strefie miedzy Bydgoszczą, a Toruniem wyróżniono 2 strefy o zróżnicowanych predyspozycjach przestrzennych: - strefa dolinna obejmująca 55% obszaru planistycznego aglomeracji położona poniżej skarpy: Czarnowo-Skłudzewo-Bierzgłowo. Przeznaczono dla niej funkcje wypoczynkowo-rekreacyjne, rozwoju linii komunikacyjnych i stref zabudowy jednorodzinnej. - strefa wysoczyzn ze względu na udział gleb wysokich klas przeznaczono na strefy budownictwa wielorodzinnego o wysokiej intensywności użytkowania w atrakcyjnych krajobrazowo strefach przykrawędziowych. Po lewej stronie Wisły zamierzano rozwijać Solec Kujawski jako centrum przemysłu wodochłonnego. Dawało to szansę na zlokalizowanie w Solcu wielkiej inwestycji przemysłu chemicznego lub pokrewnych. Rzeczywistość poszła jednak swoim torem. Zespół fordoński rzeczywiście był pierwszym ogniwem aglomeracji. Z drugiej strony tam były najatrakcyjniejsze i najłatwiej dostępne tereny dla Bydgoszczy. Toruń rozwijał wschodnie osiedla: Rubinkowo i Skarpę. Bydgoszcz natomiast po realizacji do 2000r. 160-tysięcznego osiedla fordońskiego miała zbudować kolejne osiedle w Osielsku. Dopiero po zabudowaniu najbliższych i najdogodniejszych terenów miały ruszyć prace na terenach miedzy Bydgoszczą, a Toruniem. Po krachu gospodarczym w 1981r., plany odłożono na półki. AB-T pozostała w planach strategicznych. Dopiero utworzenie województwa kujawsko-pomorskiego w 1999r. przy zachowaniu podziału władzy, przywróciła pomysł budowy aglomeracji. Ustawową racją stanu i spoiwem tego województwa była integracja Bydgoszczy i Torunia. Miasta te funkcjonując we wspólnym województwie, obdzielone instytucjami nie mogły przynajmniej w planach - rozwijać się w oderwaniu od siebie. Samodzielne funkcjonowanie było możliwe jedynie przy oddzieleniu miast granicami regionów. |